Το «Αρνούμαι», που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1961, είναι ένα από τα πλέον εμβληματικά έργα της μεταπολεμικής ελληνικής πεζογραφίας. Όταν αρθρώνεται η γεμάτη ένταση άρνηση του Σαμαράκη, η ανθρωπότητα έχει ήδη βγει πληγωμένη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και η προσδοκία για έναν ανανεωμένο, ειρηνικό κόσμο αρχίζει να συνθλίβεται στις νέες πολιτικές και κοινωνικές καταιγίδες.
Ο Σαμαράκης, ωστόσο, αρνείται να απελπιστεί. Οι ήρωες των διηγημάτων του είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας που έρχονται αντιμέτωποι με το εφιαλτικό πρόσωπο της γραφειοκρατίας, της μοναξιάς, του αυταρχισμού και των κοινωνικών ανισοτήτων. Με μια γραφή άμεση, κοφτή και γεμάτη ψυχολογική ακρίβεια, το βιβλίο καταγράφει την εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα στη συλλογική ήττα και την ατομική αξιοπρέπεια. Το «Όχι» που αναδεικνύεται μέσα από τις σελίδες του δεν είναι μηδενιστικό· είναι ένα αδιαπραγμάτευτο «Ναι» στην εμπιστοσύνη, την αλληλεγγύη και την ίδια τη ζωή.
